Od dwóch tanich lamp do dużych produkcji. Moje 6 lat w branży wideo.
Wszystko zaczęło się od powiadomienia na telefonie. Facebook wyświetlił mi relację sprzed dokładnie pięć lat. Widzę na niej siebie – nieco młodszego, bardzo przejętego, biegającego po podwórku rodziców z dwiema tanimi lampami budowlanymi. Moim „aktorem” był samochód taty, a moim celem – stworzenie reklamy do portfolio, która otworzy mi jakiekolwiek drzwi do świata filmu.
Wtedy mój cały „majątek filmowy” zamykał się w tysiącu złotych. Dziś, patrząc na to zdjęcie, czuję przede wszystkim wdzięczność. Bo tamten Marcin nie miał pojęcia, że za sześć lat będzie zarządzał planami, o jakich wtedy marzył.
Trzy kroki, które zmieniły wszystko Moja droga nie była liniowa. Zaczynałem z ambicjami bycia operatorem, a skończyłem jako kierownik produkcji. Nic z tego nie było dziełem przypadku.
- Lekcja profesjonalizmu w Irix: Rok po moich podwórkowych próbach trafiłem do producenta obiektywów filmowych, marki Irix. To był mój pierwszy kontakt z profesjonalnym zapleczem. Tam nauczyłem się, że pasja to paliwo, ale technologia i warsztat to silnik, który pozwala jechać do przodu.
- Odnalezienie ścieżki w Krk Studio: Trzy lata temu rozpoczęcie współpracy z Krk Studio pchnęło mnie w stronę produkcji. To tutaj odkryłem, że moja siła nie leży w patrzeniu w wizjer kamery, ale w układaniu skomplikowanych puzzli, jakimi jest plan filmowy.
- Skok na głęboką wodę. Freelance: Od lipca zeszłego roku działam jako wolny strzelec. To był moment, w którym kompetencje wygrały z potrzebą etatu. Dziś oferuję swoje doświadczenie domom produkcyjnym, wiedząc dokładnie, ile warta jest każda minuta na planie.
Od 1 000 zł do 200 000 zł Różnica między „wtedy” a „teraz” to nie tylko cyfry, choć one robią wrażenie. Zamiast dwóch pożyczonych lamp, operuję budżetami rzędu 30, 80 czy 200 tysięcy złotych. Miesiąc temu realizowałem produkcję dla marki Moje Auto, gdzie na planie towarzyszył nam Kajetan Kajetanowicz, a to tylko jedna z wielu produkcji przy których dane jest mi obecnie pracować.
Zarządzanie 30-osobową ekipą to zupełnie inna gra niż bieganie samemu z aparatem. Największa zmiana zaszła jednak we mnie. Jako dawny introwertyk musiałem nauczyć się, że w roli kierownika produkcji to ja jestem dla ludzi, a nie oni dla mnie. Moim zadaniem jest stworzenie im przestrzeni, w której mogą być genialni. Odpowiedzialność za zespół i pieniądze klienta uczy pokory szybciej niż jakikolwiek kurs.
Zaufaj procesowi „Remember the day when you prayed for the things you have now”. Ten cytat towarzyszy mi od dawna, a dziś wybrzmiewa w pełni po raz drugi.
Jeśli jesteś teraz na etapie „podwórka” i czujesz, że Twoje marzenia są zbyt duże w stosunku do Twojego portfela – nie odpuszczaj. Każda napisana shotlista, każda godzina spędzona na montażu filmu, który trafi do szuflady, to cegiełka pod Twój przyszły sukces. Nawet jeśli celu jeszcze nie widać na horyzoncie, każdy krok w dobrą stronę ma znaczenie.
Ja za 5 lat pewnie znów spojrzę na dzisiejsze zdjęcia i uśmiechnę się do siebie. Ciekaw jestem, gdzie wtedy będę.